‘Mean Girls’ a story of identity conflict

In this post, we want to talk about a movie which is especially for the teenage; Mean Girls.  The movie takes in a high school. Cady who is main character of the movie has never attended any school till her 16th years. She has been İn Africa with her family during these years. So, she is far away from popular culture. When she turns 16, she starts high school and she becomes a friend of the school’s popular girls and also, she becomes a part of a revenge war. She falls in love with the most popular girl’s ex-boyfriend. To affect him, her personality totally changes.

We like this movie because, the main character is a teenage and the environment reflects a teenage’s world with details. During the movie, you can notice a teenage’s personality conflicts and possible mistakes. So, we suggest this movie to every body but also especially the teenage and their families. And also, during the story, we see a very strong teacher. We hope, this kind of teachers can be an example of others.

Have a good time!

Film Önerisi – Mean Girls

Bu yazımızda size bahsetmek istediğimiz film, özellikle ergen gençlerimiz için; Mean Girls. ‘Kötü Kızlar’ olarak Türkçeleştirilen film, bir lise ortamında geçiyor. Liseye kadar ailesi tarafından eğitim verilen ve okula gitmeyen Cady, 16 yaşında liseye başlar. Güzelliği ve mütevaziliği ile ilk günden dikkat çeken Cady, okulun ‘popüler’ kızları ile takılmaya başlar. Popülar kültürden oldukça uzak yetiştiği için, bu durum karşısında kimlik çatışması yaşamaya başlar. Okulun en popular kızının eski sevgilisinden de hoşlanmaya başlayınca, işler iyice karışır…

Benzer filmlerle kıyaslandığında çokça ufuk açıcı olan film, kimlik sorunu yaşayan gençlere yol gösteriyor. Film aynı zamanda, bir lise ortamını yöneticisi, öğrencisi ve öğretmenleri ile keyifli bir biçimde gözler önüne seriyor. Matematik öğretmeninin tavrını, tüm öğretmenler için örnek olmasını diliyoruz.

Keyifli seyirler!

Ödev Kültü – Haber Çevirisi

Amerika’nın uygulamaya bağlılığı, bir dereceye kadar bugünün ebeveynlerinin ve öğretmenlerinin bununla büyümesi gerçeğinden kaynaklanmaktadır.

Amerika’nın, ev ödevleriyle uzun bir süredir inişli çıkışlı bir ilişkisi olmuştur. Bir yüzyıl kadar önce, ilerici reformcular ev ödevlerinin çocukları gereksiz şekilde strese soktuğunu savunmuşlardır ve sonrasında bu düşünce yedinci sınıfın altındaki öğrencilere verilen ödevlerde bölgesel seviyede yasaklara sebep olmuştur. Bu ödev karşıtı düşünce, yüzyılın ortalarında ABD’nin Sovyetler Birliği’nin gerisinde kalma korkusuyla ortadan kaybolmuştur (ve bu durum daha fazla ev ödevine yol açmıştır). 1960’larda ve 70’lerde daha açık bir kültürün ev ödevlerini oyunun ve yaratıcılığın gelişmesinin önünde bir engel olarak görmesi ile karşıtlık yeniden gün yüzüne çıkmış, bu da daha az ödeve neden olmuştur. Ancak bu da son olmamıştır: 80’lerde hükümet araştırmacıları, Amerika’nın ekonomik sıkıntılarından dolayı okulları suçlamışlar ve bir kez daha ödevlerin arttırılmasını tavsiye etmişlerdir.

21. yüzyıl şimdiye kadar ödev ağırlıklı bir dönem olmuştur, Amerikalı gençler şimdilerde, kendilerinden öncekilerin 90’larda her gün ev ödevi için harcadıkları zamanın ortalama iki katını ödev yaparak geçirmektedirler. Küçük çocuklardan bile okulu kendileriyle birlikte eve getirmeleri istenmektedir. Örneğin, 2015’te yapılan bir çalışmada, araştırmacıların eve hiçbir şekilde ödev getirmemeleri konusunda hemfikir oldukları anaokulu çocuklarının her gece yaklaşık 25 dakikalarını ödev yaparak geçirdikleri bulunmuştur.

Ancak bu duruma karşı olumsuz bir tepki de var. Birçok çocuk, ebeveynlerine ve öğretmenlerine bahsetmeden, günlük iş yüklerinden dolayı tükenirken, bazı okullar ve bölgeler ev ödevlerinin nasıl kullanılması gerektiğini yeniden düşünüyorlar-ve bazı öğretmenler tamamen ödevsiz devam ediyorlar. Ev ödevleri konusundaki araştırmaları (itiraz edilen araştırmalar oldukları vurgulanmalıdır) gözden geçiriyorlar ve konu hakkında yeniden konuşma zamanı olduğu sonucuna varıyorlar.

San Francisco’nun zengin bir banliyösü olan California Hillsborough, yöntemlerini değiştiren bir bölgedir. Üç ilköğretim okulu ve bir ortaokul bulunan bölge, öğrencilere aileleriyle ve oyunla daha fazla zaman geçirmelerini sağlayacak daha fazla planlanmamış zamana izin veren bir ödev politikasını geliştirmek için öğretmenlerle ve velilerden oluşan panellerle çalıştı. Ağustos 2017’de, ödevlerin “anlamlı” olması gerektiğini ve hafta sonu veya tatil dönüşüne denk gelen ödev bitirme tarihlerinin yasaklanması gerektiğini vurgulayan güncellenmiş bir politika ortaya koydu.

Bölgenin yöneticisi Louann Carlomagno “İlk yıl biraz zorluydu,” diyor. İşlerini çeyrek asırdır benzer bir şekilde yapan öğretmenler için düzenlemenin zaman zaman zorlayıcı olduğunu, ekliyor. Ebeveynlerin beklentileri de ayrı bir sorundu. Carlomagno ayrıca “ikinci sınıf bir öğrencinin bir saatlik ödevinin olmamasının sorun olmadığını fark etmek için – ki bu yeni bir şey” biraz zaman harcadıklarını belirtiyor.

Ancak, ikinci yılın büyük bir kısmı boyunca politikanın pürüzsüz bir şekilde devam ettiği görülüyor. “Ebeveynlerle yaptığım konuşmalara göre, öğrencilerin daha az stresli olduğu görünüyor,” diyor Carlomagno. Bu politika, ayrıca, öğrencilerin devlet standart sınavında geçtiğimiz yıl daha önceki yıllarda olduğu kadar başarılı olmalarına yardım ediyor.

Bu yılın başlarında, Massachusetts, Somerville bölgesi ilk ve orta okulların alabileceği ev ödevi miktarını azaltarak ev ödevi politikasını da yeniden yazdı. Örneğin, altıncı sınıftan sekizinci sınıfa ödevler sadece haftanın iki-üç günü, günde bir saat verilebilecek şekilde sınırlandırılmıştır.

Kızı Somerville’de okula giden Masssachusetts Üniversitesi, Lowell, eğitim profesörü Jack Schneider yeni politikadan genel olarak memnun. Ancak, bunun daha büyük, endişe verici bir düzenin parçası olduğunu söylüyor. “Bunun kökeni, şaşırtıcı olmayan şekilde belli bir demografiden gelen ebeveynlerin genel memnuniyetsizliği,” diyor Schneider. “Orta sınıf beyaz ebeveynler, ev ödevleri hakkında endişeleri üzerine konuşmaya daha meyilli … Kendi fikirlerini dile getirmek için yeterince haklı olduklarını düşünüyorlar.”

Schneider, ev ödevi gibi kabul edilen uygulamalar hakkında tekrar düşünme ve bu tür uygulamaları iyileştirme taraftarıdır, ancak bölgelerin de bu süreçte kapsayıcı olmak için gayret etmesi gerektiğini düşünür. “Neredeyse sıfır orta sınıf beyaz ebeveyninin anaokulundan ikinci sınıfa kadar ödevlerin en iyi nasıl yapılacağı ve aslında çocuklar ve aileleri için ev ve okul arasındaki bağlantıyı nasıl güçlendirdiği hakkında konuşurken duydum,” diyor. Bu ebeveynlerin birçoğu okul toplumuyla zaten bağlı hissettikleri için ödevin faydası gereksiz görünebilir. Schneider, “Ödeve ihtiyaç duymuyorlar” diyor ve ekliyor “bu yüzden onu savunmuyorlar.”

Bu, ödevin düşük gelirli bölgelerde daha hayati olduğu anlamına gelmez. Aslında, bu topluluklarda da farklı, ama aynı derecede zorlayıcı nedenler külfetli olabilir. Iowa’nın küçük Dunkerton kasabasında lisede İspanyolca öğreten Allison Wienhold, son üç yılda ev ödevlerini aşamalı olarak kaldırdı. Düşüncesi şuydu: Bazı öğrencilerinin, ev ödevi için çok az zamanları var, çünkü haftada 30 saat çalışıyorlar veya küçük kardeşlere bakmaktan sorumlular.

Eğitimciler, verdikleri ödevleri azalttıkça veya ortadan kaldırdıkça, öğrenciler için ne kadar ve ne çeşit ödevin en iyi olacağı sormaya değer bir soru haline geliyor. İki gruba ayrılma eğiliminde olan araştırmacılar arasında bu konu hakkında bazı anlaşmazlıklar olduğu ortaya çıkıyor.

İlk grupta Duke Üniversitesi’nde psikoloji ve nörobilim profesörü olan Harris Cooper var. Cooper, 2000’li yılların ortalarında ev ödevi üzerine yapılan bir araştırmayı gözden geçirdi ve öğrencilerin yaptıklarını söyledikleri ödev miktarı ile sınıf içindeki sınav performansları arasında, bir noktaya kadar, korelasyon olduğunu buldu. İnceleme sonucu bulunan bu korelasyon büyük yaştaki öğrenciler için küçük yaştakilere kıyasla daha güçlüydü.

Bu sonuç, eğitimciler arasında genel olarak kabul edildi, çünkü “10 dakika kuralı” ile kısmen uyumluydu. Öğretmenler arasında popüler olan bu pratik kural, uygun ödev miktarının sınıf seviyesi başına bir gün için yaklaşık 10 dakika olduğunu ileri sürer-şöyle ki, birinci sınıfa giden bir çocuk için günde 10 dakika, ikinci sınıfa giden bir çocuk için günde 20 dakika, vesaire, lise öğrencileri için günde iki saate kadar.

Cooper’ın bakış açısına göre ev ödevi, tipik bir Amerikan çocuğu için aşırı derecede ağır değildir. 2014 Brookings Enstitüsü raporunda bulunan “ortalama öğrencinin ev ödevi yükünün arttığına dair yetersiz miktarda kanıt” bulgusuna işaret eder; tespit edilen külfetli miktarda ödev gerçekten var ancak bu diğerlerine oranla nadir. Dahası, raporda, çoğu ebeveynin çocuklarının doğru miktarda ödev aldığını düşündüğü ve verilen ödevin azlığından endişe eden ebeveynlerinin sayısının çokluğundan endişe edenlerinkini geçtiği belirtilir. Cooper, ödevin çokluğu konusundaki endişelerin “en seçici kolejler ve üniversiteler için rekabetçi olma konusunda kaygıları” olan az sayıda topluluklardan gelme eğiliminde olduğunu söyler.

Tamamen ikinci grupta olan Alfie Kohn’a göre önceki üç paragrafta listelenen sonuçların hepsi sorgulanabilir. The Homework Myth: Why Our Kids Get Too Much of a Bad Thing kitabının yazarı Kohn, ödevi “güvenilir bir merak söndürücü” olarak görüyor ve Cooper’ın ve diğerlerinin lehine alıntı yaptıklarına dair kanıtlarla ilgili bazı şikayetleri var. Kohn, diğerlerinin yanı sıra, Cooper’ın 2006’daki meta-analizinin nedensellik oluşturmadığını ve merkezi korelasyonunun çocukların (potansiyel olarak güvenilir olmayan) ev ödevi yaparken ne kadar zaman harcadıklarına dair kendi beyanlarına dayandığını belirtti. (Kohn’un konu hakkındaki verimli yazısı başka birçok metodolojik hata olduğunu iddia etmektedir.)

Aslında, diğer korelasyonlar ev ödevlerinin yardım edemeyeceği zorlayıcı bir durum ortaya koymaktadırlar. Öğrencileri düzenli olarak Amerikalı çocukları standart sınavlarda geride bırakan bazı ülkeler, Japonya ve Danimarka gibi, çocuklarını daha az okul çalışmasıyla eve gönderirken, Tayland ve Yunanistan gibi ABD’den daha çok ev ödevi yükü olan öğrenciler sınavlarda daha geride kalmaktadırlar. (Elbette, uluslararası karşılaştırmaları etkileyen birçok faktör olabilir, çünkü eğitim sistemlerindeki ve toplumlardaki pek çok faktör öğrencilerin başarısını şekillendirebilir.)

Kohn ayrıca başarının genel olarak değerlendirilme şeklini de ele alır. “Eğer tek istediğiniz şey çocukların kafalarını gelecek hafta unutacakları yarınki sınavın gerçekleriyle doldurmaları ise, evet, eğer onlara daha fazla zaman verirseniz ve geceleri çok sıkı çalışmalarını sağlarsanız puanlarını arttırabilirsiniz,” der. “Ama düşünmeyi veya öğrenmekten zevk almayı bilen çocuklarla ilgileniyorsanız, ev ödevi sadece etkisiz değil, aynı zamanda ters etkilidir.”

Endişesi bir şekilde felsefidir. Kohn, “Ev ödevi uygulaması, çocukların okul günlerinin çoğunda çalışmasının yeterli olmadığı noktasında, sadece akademik gelişmenin önemli olduğunu varsayar,” diyor. Peki ya ev ödevlerinin aile ile geçirilen kaliteli zaman üzerindeki etkisi nedir? Bilgiyi uzun süreli olarak akılda tutma üzerindeki etkisi? Eleştirel düşünme becerileri üzerindeki? Sosyal gelişme üzerindeki? İlerideki hayatındaki başarı üzerindeki? Mutluluk üzerindeki? Araştırma bu sorular üzerinde sessiz.

Diğer bir problem ise araştırmanın, ev ödevlerinin niteliğinden ziyade niceliğine odaklanma eğiliminde olmasıdır, çünkü nicelik, niteliğe kıyasla çok daha kolay ölçülür. Uzmanlar genel olarak bir ödevin özünün önemli olduğu (ve birçok ev ödevinin işe yaramaz bir iş olduğu) konusunda hemfikirdir, ama en iyisi için herkesi kapsayan bir kural yoktur-cevap genellikle belli bir müfredata ve hatta öğrencinin kendisine özgüdür.

Ödevin faydalarının çok dar bir şekilde tanımlandığı (ve o zaman bile itiraz edildiği) göz önüne alındığında, çok fazla ev ödevi vermenin bir sınıf varsayılanı olması ve daha fazla ödev vererek daha zenginleştirici bir ortam oluşturmak biraz şaşırtıcıdır. Ev ödevlerinin öğrencilerin öğrenmesine yardımcı olup olmadığı ile ilgisi olmayan bir dizi şey bu durumu korumaya devam etmektedir.

Massachusetts’deki ebeveyn ve profesör Jack Schneider, uygulamanın nesille ilgili ataletini göz önünde bulundurmanın önemli olduğunu düşünüyor. “Devlet okulunda okuyan öğrencilerin velilerinin büyük çoğunluğu devlet eğitim sisteminden mezun,” diyor. “Dolayısıyla, meşru olan şey hakkındaki görüşleri, zaten görünürde eleştirecekleri sistem tarafından şekillendirildi.” Diğer bir deyişle, birçok ebeveynin ödevlerle olan kendi geçmişi, aynı şeyi çocukları için de beklemelerine neden olabilir ve bundan daha az olan herhangi bir şey genellikle okulun veya öğretmenin yeterince özenli olmadığının bir göstergesi olarak anlaşılır. (Bu, birçok ebeveynin çocuklarına doğru miktarda ev ödevi verildiğini düşünmesi bulgusuyla kuvvetli bir şekilde alakalıdır- ve bu durumu karmaşıklaştırmaktadır.)

Vanderbilt Üniversitesi’nin Peabody Koleji’nde eğitim profesörü olan Barbara Stengel, eğitim sistemine ev ödevlerini ezbere dayalı ve heyecan verici olmayan şekilde tutmaya devam ediyor olabilecek iki gelişme ortaya koydu.  Birincisi, son birkaç on yılda, birçok devlet okulunun kararına hitap eden ve öğretmenlerin daha yaratıcı ev ödevleri denemelerini engelleyen standart testlere verilen önem. “Bunu yapabilirler, ancak yapmaktan korkuyorlar, çünkü her gün test puanları hakkında baskı görüyorlar” diyor Stengel.

İkincisi, öğretmenlik mesleğinin, görece düşük maaşı ve otonomi eksikliği ile, eğitimin diğer yönlerini olduğu kadar ev ödevini de yeniden şekillendirebilecek bazı insanları kendine çekmek ve desteklemek için mücadele ettiğini, belirtmektedir. “Ev ödevlerinin daha az ilginç olmasının sebebi kısmen, gerçekten bunun sınırlarını zorlayan kişilerin birçoğunun artık öğretmenlik yapmıyor olması” diyor.

Stengel, “Genel olarak, konu ev ödevi olduğunda hayal gücümüz yok,” diyor ve öğretmenlerin ödevleri gerçekten öğrencilerin ilgisini çekebilecek bir şey haline getirmeleri için zamanları ve kaynakları olmasını diliyor. “Eğer okuyan çocuklarımız olsaydı-herhangi bir şey, spor sayfası, okuyabilecekleri herhangi bir şey-bu olabilecek en iyi şey olurdu. Eğer hayvanat bahçesine giden çocuklarımız olsaydı, eğer okuldan sonra parka gidecek çocuklarımız olsaydı, eğer bütün bunları yapabilecek çocuklarımız olsaydı, sınav puanları artardı. Ama yok. Eve gidiyorlar ve düşüncelerini genişletmeyen ödevler yapıyorlar.”

“Kaşif”, Mike Simpson’ın öğrencilerinin yapmasını istediği ev ödevi türlerini tanımlarken kullandığı bir kelimedir. Simpson, 2017 yılında Lancaster, Pennsylvania’da açılan küçük bir özel lise olan Stone Independent School’un müdürüdür. “Bir buçuk yıl önce bir okula başladığımız için şanslıydık,” diyor Simpson, ” bu yüzden çalışma kağıtları vermeyeceğimizi, tekrar ettirmek için problemler vermeyeceğimizi söylemek kolay oldu.” Örneğin, yarım düzine öğrenci kısa bir süre önce kampüste 25 metrelik bir mancınık inşa etti.

Simpson, öğrencilerin evde yapmak zorunda oldukları şeylerin genellikle okulun en az doyurucu kısmı olmasının bir utanç olduğunu düşündüğünü söylüyor: “Öğrencilerimizin bir salı gecesi saat 11’de yaptıkları işle, hayatlarının olmasını istedikleri şekli arasında bir bağlantı kuramadıkları noktada keçileri kaçırdığımızı düşünüyorum.”

Sınıflarında ev ödevlerinde değişiklikler yapan diğer öğretmenlerle konuştuğumda bazı pişmanlıklar duydum. Brandy Young, Teksas, Joshua’da ikinci sınıf öğretmeni, üç yıl önce evde yapılmak üzere çalışma kağıtları vermeyi bıraktı ve onun yerine öğrencilerinden her gece 20 dakikalık keyifli bir okuma yapmalarını istemeye başladı. Sonuçlardan memnun olduğunu söylüyor ama komik bir şeyde fark etmiş. “Bazı çocuklar” diyor, “ev ödevi yapmayı çok seviyor.” Öğrencilerin gönüllü olarak çekmeleri için bir ev ödevi kutusu koymaya başlamış-çünkü ya ek bir zorlayıcı ya da evde zaman geçirmek için bir şey istiyorlar.

Chris Bronke, Chicago Downers Grove banliyösünde bir lise İngilizce öğretmeni, bana benzer bir şey söyledi. Bu okul yılında birinci sınıf öğrencileri için ev ödevlerini kaldırmış ve şimdi öğrencilerin ders süresince çoğunlukla kendi başlarına ya da küçük gruplar halinde çalışmalarına izin veriyormuş. Her gün ne çalışacaklarına genellikler kendileri karar veriyorlarmış ve Bronke öğrencilerin zamanlarını yönetmesine hayran kalmış.

Aslında, bazıları ya özellikle ilgili oldukları için, ya okul dışında biraz daha derin düşünmeyi tercih ettikleri için veya bir sonraki güne, diyelim ki, biyoloji sınavına hazırlanmaya ihtiyaç duydukları için ev ödevleri için isteyerek zaman harcıyorlar. “Eğitimin öğrencilere gerçekte ne deneyim ne de uygulama sağlayabileceği zamanları hakkında anlamlı karar verme işini yapabiliyorlar,” diyor Bronke.

Ödeve boğulmuş olanlar tarafından sunulan tipik bir reçete daha az ev ödevi verilmesidir-fazlasını çıkartmak için. Ama belki de, çoğu sınıf için, daha kullanışlı bir yaklaşım öğretmenler ve öğrenciler sınıftaki öğrenmeyi ilerletmenin gerçekten gerekli olduğuna inandıkları zaman ev ödevi oluşturmak olacaktır-hiçbir şey olmadan başlamak ve gerekli oldukça ekleme yapmak.
Kaynak : https://www.theatlantic.com/education/archive/2019/03/homework-research-how-much/585889/?utm_source=pocket&utm_medium=email&utm_campaign=pockethits

İngilizce Aslından Çeviren : Nazan Yıldırım

Mogli, bir orman çocuğu

Merhaba! Ailecek izlenebilecek kaliteli yapımlar bulmakta zorlanıldığına dair pek çok duyum alıyoruz. Evet, maalesef ki bu günlerde ailecek izlenebilecek kaliteli yapımlar bulmak zor fakat bu yazımızda size güzel bir haberimiz var! Görselleri, kurgusu ve hikayesi ile başarılı bir yapım olan Mogli’yi, ailecek izlenebilen filmler listenize ekleyebilirsiniz. +13 yaş sınırı olan filmi, özellikle kimlik bunalımındaki ergen ailelere öneriyoruz. 😊

Ormanın kadim kurallarını çiğneyerek insanlara saldıran bir kaplan, bir çocuğun tüm ailesini öldürür. Çocuk, ormanın koruyuculuğu sayesinde bu vahşi hayvandan kurtulur. Onu bulan jaguar, bir kurt ailesine teslim eder ve aile, bağlı bulundukları sürünün de kabul etmesiyle çocuğu yetiştirmeye başlar. Fakat kaplan, ilk fırsatta öldürmek istediği çocuğu her adımında takip edecek ve orman topluluğu içinde iç karışıklıklara sebep olacaktır…

Ormanın derinliklerinde başlayan bu hikaye, insanla doğanın hem savaşını hem de kadim dostluğunu anlatıyor. Film boyunca ait olduğunuz yeri tekrar tekrar sorgularken, bir çocuğun kendi kehanetini gerçekleştirmesini, kötülüğe karşı savaşını ve dostluğu izliyoruz.

Tüm bunların yanında, gerçekten etkileyici ve gerçekçi animasyonuyla film, görsel zevkinize de hitap ediyor. Keyifli seyirler!

Çocukların Yanlış Cevaplara Odaklanarak Öğrenmesine Yardım Edin

Bir Amerikan sınıfındaki tipik bir ders şöyle görünüyor olabilir:

Öğretmen sorar, “Dünya’nın atmosferinde en yaygın bulunan gaz nedir?” Çocuklar ellerini kaldırırlar.

“Oksijen?”

“Hayır.”

“Karbon?”

“Hayır.”

“Hidrojen?”

“Hayır?”

“Nitrojen?”

“Evet!” Ve sonra öğretmen ‘ol N2 elementinin özellikleri hakkında bir derse başlayacaktır.

Ancak doğru cevabı elde etmek için verilen savaşta, mükemmeliyetçi beyinlerimizin tanıdığı ve sevdiği, herkesin kalp atış hızının normale dönebileceği rahat yerde, öğrenme için önemli bir fırsatı kaçırıyoruz. Kaliforniya Üniversite’si, Berkeley, Greater Good Science Merkezi’nden Amy L. Eva öğrencilerin öğrenmelerine yardım etmek amacıyla hatalara odaklanmak, hatalara ciddi bir şekilde çalışmak, için zorlayıcı bir çalışma yapar. Birden fazla çalışmada, yanlış bir cevap verirken kendimize daha fazla güvendiğimiz ve düzeltildikten sonra doğru cevabı hatırlama ihtimalimizin daha yüksek olduğu ortaya çıkmıştır. Her şey birbirine daha iyi bağlanır. Ve bütün öğrenme süreci, “anlama” veya “anlamama” kaygısıyla dolu olmak yerine üretken ve hatta değerli bir süreç haline gelir.

Ama yine de Amerikalılar hata yapmaktan hiç hoşlanmıyor gibi görünür. Psikolog Harold Stevenson ve James Stigler tarafından yürütülen ünlü bir çalışmada Asyalı ve Amerikalı öğrenciler arasındaki farklara bakıldı. Araştırmanın bulguları, Mistakes Were Made (But Not By Me) isimli kitapta Carol Tavris ve Elliot Aronson tarafından şöyle açıklandı:

Beşinci sınıflar karşılaştırıldığında, Japonya’daki en düşük puanlara sahip sınıf Amerika’daki en yüksek puanlara sahip sınıfı geçmişti. Bunun sebebini bulmak için Stevenson ve Stigler bir sonraki on yıl boyunca ABD, Çin ve Japonya’daki ilkokul sınıflarını karşılaştırdılar. Aydınlanmayı Japon bir oğlan çocuğunun siyah tahtaya üç boyutlu küp çizme ödeviyle mücadelesini izlerken yaşadılar. Stevenson ve Stigler giderek daha endişeli hale gelirken ve çocuk için utanırken o, bu mücadeleyi kırk beş dakika boyunca, tekrar tekrar hatalar yaparak, sürdürdü. Oysa çocuğun kendisi hiç utanmamıştı ve Amerikalı gözlemciler neden ondan daha kötü hissettiklerini merak ettiler. “Bizim kültürümüzde hata yapmak psikolojik olarak çok pahalıya mal oluyor,” dedi Stigler, “Japonya’da ise, öyle görünmüyor. Japonya’da hatalar, yanlışlar, kafa karışıklığı, hepsi öğrenme sürecinin doğal bir parçası. (Çocuk nihayetinde, sınıf arkadaşlarının şerefine, problemde ustalaştı.)”

Öğretmenlerin nasıl tepki vereceği ile ilgili yapılacak çok şey olabilir. Eva, kendi derslerinde Amerikalı öğretmenlerin ağırlıklı olarak hataları görmezden geldiklerini ve doğru cevaplarından dolayı öğrencileri övdüklerini işaret ederek aynı çalışma hakkında yazıyor. (Belki de bu, daha önce bulunduğunuz her sınıfa benziyor?) Japonya’da ise öğretmenler çocukları nadiren överler–bunun yerine “hem doğru hem de yanlış çözümler için çeşitli gidiş yolları” keşfederler. Yanlış cevaplar için sesli ikaz düdükleri, doğru cevaplar için de konfetiler yoktur. Hepsi büyük, uzun, karmaşık öğrenme sürecinin bir parçasıdır.

Ebeveynlerin ve öğretmenlerin, çocuklara yanlış cevaplar hakkında düşünmeleri için yardım etmelerinin bir yolu bir materyali gerçekte öğrenmeden önce onun hakkında tahminler yapmalarını sağlamaktır. Scientific American, çalışma kitapları için şu harika öneriyi veriyor: Bir bölümü okumadan önce kitabın arkasındaki soruları cevaplamaya çalışın. (Ya da bölüm başlıklarını sorulara dönüştürün–”Eğer başlık Pavlovian Koşullandırma ise kendinize şunu sorun: Pavlovian Koşullandırma nedir?) Evet, muhtemelen yanılacaksınız, ancak bu eylem, materyali okumaya başladığınızda öğrenmenin gerçekleşmesi için beyninizi harekete geçirir. (Çözecek hiçbir testiniz yoksa ve eğer bir şeyi gerçekten öğrenmek istiyorsanız, Google’da aratmadan önce cevabı tahmin etmeye çalışın.)

Bir ebeveyn olarak, hatalara karşı sağlıklı tepkiler vererek model olmak da önemlidir. Eva’nın kızı yeni yürümeye başlamış bir çocukken yemek zamanı boyunca önüne sürekli süt dökerdi ve o şöyle derdi “Oops, ah, peki önemli değil, hadi temizleyelim!” Çocuklara hataların hayatın bir parçası olduğunu ne kadar erken öğretirsek muhteşem bir şeye giden istikameti keşfetmeleri için o kadar çok alana sahip olacaklardır.

Kaynak :
https://offspring.lifehacker.com/help-kids-learn-by-focusing-on-the-wrong-answers-1821882417

Çeviren : Nazan Yıldırım

Finlandiya’da Çocuklar Bilgisayar Bilimini Bilgisayarsız Öğreniyor

Amerikalıların iPad’lerin her sınıfa koyulup koyulmayacağı hakkındaki kaygısı Finlandiyalıların kafasını oldukça karıştırmıştı. Eğer tablet öğrenmeyi geliştirecekse, harika. Eğer geliştirmeyecekse, geç onu. Yoluna devam et. Her şey yel değirmenlerine karşı savaşmak gibi zaten.

Bu, Finlandiya 100 yaşına girdiğinde diplomatların ve uzmanların ülkenin eğitim başarılarını kutlamak için Washington’daki Finlandiya Büyükelçiliği’nde geçen sabah toplanıp yaptıkları konuşmanın ana fikriydi. Ve Amerikalılar not almak için oradaydılar. (Evet, Finlandiya’dan – yine.)

Kodlama ve programlama şimdi İskandinav ülkesindeki müfredatın bir parçası ve çocukların küçük yaşlarda uğraştıkları konular. Fakat kodlamanın izole edilmiş bir beceri olarak öğrenildiği Birleşik Devletlerin bazı kısımlarının aksine, Fin çocuklara kodlama ve programlamayı birçok konu için keşfedilecek ve yararlanılacak araçlar olarak düşünmeleri öğretilir.

Bu düşünce yapısı birkaç şeyi başarmayı hedefler: kodlama ve programlamayı çeşitli ilgi alanlarına sahip çocuklar için erişilebilir hale getirmek ve öğrencilere teknolojinin nasıl çalıştığını anlamanın neden kendi hayatlarıyla alakalı olduğunu onun kullanımını birçok aktivite ile ilişkilendirerek göstermek.

Linda Liukas, teknolojiyi hem eğitmenler hem de öğrenciler için daha az gizemli yapmak için Finlandiya’daki öğretmenlerle (ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki ilk birkaç uygulayıcı) birlikte çalışan Finli bir programcı, yazar ve illüstratördür. Çok küçük çocuklara bile farkında olmadan çeşitli okul ortamlarında programlamanın temellerinde başından sonuna kadar rehberlik edebilecek Ruby isimli garip fikirleri olan bir karakter yaratmıştır (ve bir dizi Hello Ruby kitabı kaleme almıştır). Eğer çocuklar beden eğitimi dersindeyse, öğrenciler favori bir melodi uygulayarak ve bir dizi dans basamağını tekrarlayarak bir döngü kavramını (esasen bir dizilimi) uygulayabilirler. Alkış, alkış, ayağını yere vur, ayağını yere vur, zıpla! Sınıf, dizilime diğer ayrıntıları ekleyerek–örneğin, öğrencilerin gözlerini kapatması–veya onu değiştirerek farklı döngü türlerini öğrenebilir.

Sanat dersinde, çocuklar döngüleri örgü örerek öğrenebilirler, ki bu nihayetinde bazen çeşitlenen bazen de aynı kalan bir dizi ilmektir. Hikayelerle büyülenen çocuklara, spesifik sonuçların belirli bir düzendeki belirli yönergeleri gerektirdiği temel fikri hikaye anlatımı yoluyla öğretilebilir. Ruby hikayelerinin birinde, Ruby’nin babası kızıl saçlı çocuğa giyinmesini söyler. Bu yüzden Ruby–kıyafetlerini pijamalarının üzerine–giyinir. Babası sadece pijamalarını çıkartması ve temiz günlük kıyafetlerini giyinmesini belirttiğinde istediği sonucu elde eder: uygun bir şekilde giyinip kuşanmış Ruby yeni güne hazır.

Basitçe söylemek gerekirse çocukların bir iPhone’da sezgileriyle gezinebilmeleri mümkün gibi göründüğü için Liukas, onların zaten teknoloji meraklısı olduğu fikrine geri dönüyor. Özellikle Amerikalı bilgisayar profesörü Mark Guzdial’dan şu alıntıyı çok seviyor:

Biz öğrencilerin bir bilgisayarın neler yapabileceğini, bir insanın neler yapabileceğini ve bu ikisinin neden farklı olduğunu anlamalarını isteriz. Bilgisayarı anlamak kavramsal bir makinenin güçlü bir zihinsel modeline sahip olmaktır.

Başka bir deyişle, bir şeyi nasıl kullanacağınızı bilmek, nasıl çalıştığını anlamakla aynı şey değildir. Ve programlama çok farklı şekillerde öğretilebileceği için, Liukas, çocuklar için işbirliği nasıl yapılır, hikaye nasıl anlatılır ve kreatif bir şekilde nasıl düşünülür gibi birçok ilgili beceriyi öğrenmek için bir fırsat olabileceğini söyler.

Elçilik etkinliğinde yapılan sunumda Liukas, “Bu açıkça öğretmenlerden çok şey talep ediyor” dedi. Bu, disiplinler arasına kodlama ve programlama dersleri eklemenin temelleri anlamak için her türlü eğitimciyi, fen öğretmeninden sanat öğretmenine, gerektirmesi anlamında doğrudur. Ancak, aynı zamanda Finlandiya’da yönetilebilir bir zorluktur çünkü öğretmenler, nasıl ve ne öğrettikleri konusunda Amerikalı öğretmenlerden daha fazla özerkliğe sahiptir ve standart testlerde öğrencilerin puanlamalarına göre sürekli değerlendirilmezler.

Burası Finlandiya’yı ABD’yle karşılaştırmanın adil olmadığı çünkü Finlandiya’nın daha küçük, daha homojen ve daha eşitlikçi olduğu iddiasının işe dahil olduğu yerdir. Ancak Columbia Üniversitesi’nden bir profesör olan ve ABD’deki eğitimi özelleştirmeye yönelik bir kitabın yazarı olan Samuel Abrams bu rivayete karşı çıkıyor. Büyükelçilikte araştırmasını ana hatlarıyla anlatan Abrams, Finlandiya’nın uluslararası eğitim sınavlarındaki yüksek puanlarını, ABD’den nispeten daha homojen ve eşitlikçi olan benzer boyuttaki diğer İskandinav ülkeleri tarafından ortaya koyulanlarla karşılaştırdı. Bu ülkeler – İsveç, Danimarka ve Norveç – Finlandiya’dan daha düşük ve daha çok Amerika’yla aynı seviyede puanlar alıyorlar.

Finlandiya, Abrams’ın savunduğu kadarıyla, eğitimi bir ulus inşa etme biçimi ve ekonomik kalkınma olarak görür, çünkü öyle görmek zorundadır. Norveç’in petrolü, İsveç’in madenleri ve Danimarka’nın bankacılığı varken, Finlandiya da vatandaşlarının beyinlerine sahiptir. Ve Finlandiya bugün eğitim alanında bir öncü olarak kabul ediliyor ancak bu her zaman böyle değildi. Ülke, II. Dünya Savaşı tarafından çok sert bir şekilde vuruldu ve toparlanmak için 1970’lerde bir dizi reform uygulayarak kısmen eğitim sistemini desteklemeye odaklandı. 1979’da öğretmenlerin yüksek lisans derecesi alması gerekiyordu. Günümüzde, sınıf boyutları küçüktür, öğretmenlere diğer disiplinleri inceleyen üniversite sınıf arkadaşlarına kıyasla iyi para ödenir ve ülke yalnızca ihtiyaç duyduğu kadar öğretmen eğitim alanı açar, yani öğretmenlik yapmak isteyenlerin yüzde 10’undan azı kabul edilir. En önemlisi, öğretmenler, Abrams’ın söylemiyle, “sahnede bir bilge olmaktan ziyade çocukların yanında bir rehber” olmak üzere eğitim alırlar.

Ve Finlandiya’daki öğretmenlerin tipik olarak Amerikalı öğretmenlerin karşılaştıkları aşırı yoksulluk gibi konularla boğuşmadıkları ve Finlandiya’daki öğretmenlerin ve halk eğitim sisteminin genel olarak topluluklarından daha fazla saygı gördükleri doğrudur. Ayrıca, Birleşik Devletlerin kendi eğitim sistemini geliştirmek ve bu konuda saygı göstermek için adımlar atabileceği de bir gerçektir. Abrams her yıl yapılan sınavların sona ermesini ve sınav gerekli olduğunda “örneklemeye” doğru bir geçiş görmek istiyor. Abrams umursamaz bir alaycılıkla ifade etti doktorlar, bir hasta üzerinde test yapmak istediklerinde, kanın her bir parçasını çıkarmazlar. Ayrıca öğretmenlere daha fazla ödeme yapılması gerektiğini (bunun iş hacmi ve kaliteye yardımcı olacağını iddia ediyor) ve öğretmenlerin ne öğretecekleri hakkında daha fazla söz sahibi olmaları gerektiğini düşünüyor. Mesele elbette politik iradedir. Fakat Abrams’ın ABD’nin bir şekilde öğrencilerini daha iyi bir şekilde eğitmek konusunda yetersiz olduğu fikrine karşı sabrı çok az.

Teknoloji konusuna gelince, Finlandiya yaklaşımının ne kadar iyi çalıştığını değerlendirmek zor. Bilgisayar bilimi uluslararası sınavların kapsamında değildir ve müfredata nispeten yakın bir zamanda eklenmiştir.  Ancak Liukas ve diğerleri Linux ve Nokia gibi Fin icatlarının önemini, geleceğin teknolojiye dayalı ekonomisini yönlendirecek inovasyon ve girişimciliğin kıvılcımları olan ülkenin eğitim sisteminin bir kanıtı olarak gösteriyor. Ve Birleşik Devletler, apaçık, Finlandiya’dan, bir takım zorluklarla birlikte, farklı bir canavar olsa da Liukas’ın tanıştığı çocuklara söylediği gibi “Dünyanın en büyük sorunları bile birbirlerine yapışmış küçük sorunlardan ibarettir.”

Kaynak ; https://www.theatlantic.com/education/archive/2017/02/teaching-computer-science-without-computers/517548/

Çeviren Nazan Yıldırım

Film Önerileri

Çocuğunuzun size neleri sormasını istemezsiniz? En en en çok korktuğunuz soru hangisidir? Büyük ihtimalle cinsellikle ilgili sorular ya da kısaca ‘Nasıl bebek olur?’ sorusu, sizin cevabınız olacaktır. Aslında bu sorular, sürekli gelişen, düşünen ve merak eden minik zihinler için çok doğaldır ve bizim de, ebeveynleri, bakım verenleri ya da öğretmenleri olarak en doğru cevabı vermemiz gerekir. Vereceğimiz cevap için yapacağımız açıklamalar ve anlatma yöntemimiz yaşa göre değişir ki bu da başka bir yazımızın konusu olacak. Biz şimdilik ufak bir film önerisi ile devam edelim 😊

Size bugün tanıtmak istediğimiz film, yıllardır çocukların sorduğu ‘doğal’ sorulara büyüklerin verdiği kaçamak cevaplar sonucu ortaya çıkmış, hepimizin malumu olan                                                                                    leylek hikayesinin güzel bir yorumu, Leylekler! 😊

Film, çalıştığı fabrikanın artık insanlar için bebek üretmemesi üzerine kargocu olarak çalışan bir leylek ile, kaza sonucu ailesine yollanamayıp, fabrikada doğmuş bir insanın başından gelen maceraları anlatır. Ailecek izlemeye uygun olan film, animasyon türünde ve çok çok eğlenceli. Özellikle kardeş çatışması yaşayan ailelere özellikle izlemelerini öneriyoruz. Filmi izlerseniz, lütfen yorumlarınızı bizimle paylaşın, iyi seyirler!

Film Önerileri

Film izlemeyi pek çoğumuz severiz. Bu yazımızda ve benzer yazılarda, çocuklarınız ile izlerken de keyif alacağınız bazı filmlerden bahsetmek istiyoruz. Seçtiğimiz filmlerin çocuk gerçekliği ile uyumlu, kaliteli filmler olmasına dikkat ederken aynı zamanda ebeveynler için de sıkılmadan izlenebilecek filmler olmasına özen gösterdik. Keyifli seyirler ! Sizin de aklınıza izlemeye fırsat bulduğunuz ve paylaşmaya değer gördüğünüz filmler olursa lütfen bize iletin.

Filmlerden bahsetmeye başlamadan önce şunu hatırlatmakta fayda var, yaş küçüldükçe odak süremiz düşer. 0 – 6 yaş dönemindeki bir çocuğun bir buçuk saatlik bir filmi izlemesini beklemek doğru değildir. Önerdiğimiz filmler daha çok on yaş ve üzeri çocuklar için daha uygun filmler.

Bahsetmek istediğimiz ilk film ‘Oyunbozan Ralph’. Ralph bir konsol oyununun anti kahramanı. Görevi, oyundaki binaları yıkmak ancak Ralph bu görevinden dolayı oyundaki diğer karakterler tarafından hiç sevilmiyor ve dışlanıyor. Bu yalnızlıktan çok sıkılan Ralph, bir gün oyunu bırakıyor ve konsolun dışındaki dünyayı keşfediyor. Tesadüfen girdiği başka bir konsoldaki karakterler ile tanışmasıyla, Ralph için yepyeni bir macera başlıyor.

Animasyon bir film olan Oyunbozan Ralph, aslında bir dostluk ve dönüşüm hikayesi. Ralph’in macerasında karşısına çıkan Vanellope ile hem kendinin farkına varıyor hem de en yakın dostunu yok olmaktan kurtarıyor. Filmin içindeki önemli dönüşüm noktalarını ve karakterlerini, filmi izledikten sonra tartışmak oldukça keyifli olacaktır. Bu sohbet sırasında, aile bireylerinin birbirlerinden hem farklı hem de benzer olarak dikkat etikleri noktaları beraber keşfetmek, aile bağlarına olumlu bir katkı yapabilir 🙂 İyi seyirler !

 

Bir diğer film ise ‘Komşum Totoro’. Yayınlandığı günden sonra çok kısa bir sürede, dünya çapında en çok izlenen filmlerden biri haline gelen Totoro, çocuk gerçekliği ve hayal dünyası ile de oldukça uyumlu filmlerden. İki kardeşin, taşındıkları evlerinin etrafındaki gariplikleri fark etmeleri ile başlayan hikayenin sonunda bu iki kardeş, tatlı ve düşünceli bir dost ediniyorlar.

 

Temelinde bir dostluğun ve güvenin anlatıldığı filmde ana karakterin cesur bir kız çocuğu olması, yaşadığımız toplumda, küçük yaşlardan itibaren çok fazla baskıya maruz kalarak yetişen kız çocukları için güzel bir rol model olacaktır. yönetmeni Hayao Miyazaki. Bugüne kadar pek çok ödül elde etmiş yönetmenin, çocuklar, filmler ve yetişkinler hakkında söylediği şu hoş sözü sizinle paylaşmak istedik : ‘Çocuklar için yapılmış ve yetişkinler için yapılmış filmler arasındaki en büyük fark : Çocuklar için yapılmış filmlerde her zaman yeni bir başlangıç vardır , fakat yetişkin filmlerinde ; bir şeyleri değiştirmek için yeni bir yol yoktur. Ne olmuşsa, olmuştur.

Keyifli seyirler 🙂

Aile Rutinleri

Aile birliği içinde, bireylerin birbirlerini tanıyıp, saygı duymaları sağlıklı bir sosyal gelişim için çok önemlidir. Kısaca anlatmak gerekirse, kendini güvenle ifade edebildiği ve karşılıklı iletişimin sağlanabildiği aile ortamlarında büyüyen çocuğun özgüveni gelişir, ebeveynlerine güven duygusu kuvvetli olur ve güven duygusu gelişen çocukların, aile bireyleri haricinde kurdukları sosyal ilişkiler sağlıklı gelişir, mutlu bireyler olarak büyürler. Uzun vadede, kendi ailelerini kurduklarında da sağlıklı sosyal bağlantılar geliştirirler. Bu ortamı sağlayabilmek için aile rutinlerini desteklemek gerekir.

Aile rutinleri nelerdir? 

Aile bireylerinin topluca ya da parça parça yaptıkları, tekrarlanan aktivitelerdir. Aslında hepimizin bir şekilde içinde olduğu sürekliliklerdir. Örneğin, pazar günü anne ile karşılıklı içilen bir Türk kahvesi ya da her hafta gidilen bir eğlence mekanı bunlara örnek verilebilir. Ancak bu rutinlerde önemli olan karşılıklı iletişimin kalitesidir. Mesela çocuğunuzla izlediğiniz bir saatlik televizyon programını ele alalım. Böyle zamanlarınızı gözünüzün önüne getirin. İzlediğiniz o program süresince çocuğunuzla kaç kelime konuştunuz ? Neleri paylaştınız ? Yan yana oturup, hiç bir iletişimin olmadığı rutinler, aile rutinlerine girmez. Biz de bu yazımızda, olabilecek kaliteli rutinleri sizin için biraz toparlamak istedik ve tabii farkındalığınızı artırarak 🙂 Keyifli okumalar, güzel rutinler!

  • Birlikte yemek yemek!

Kültür olarak çok severiz zaten yemek yemeği ve yemek yerken birliktelik bizim için önemlidir. Fakat ebeveynlerin çalışması, hızlı hayat koşulları, birlikte geçen bu süreyi kısıtlayabiliyor hatta bazen yok edebiliyor. Oysa ki, birlikte yemek yemek karşılıklı iletişim için bulunmaz bir fırsat. Beraber yemek yenebilecek rutinleri oluşturmak ve korumak çok çok önemli.

Peki yemekte ne konuşacağız?

Çocuğun kendini güvende hissetmesi, söylediği sözlerin, aileye anlattıklarının önemli ve değerli kabul edilmesi karşılıklı iletişim sürecinde en kritik nokta. Her yemekte belli başlı sorular sorabilirsiniz. ‘Bugün okulda neler yaptın?  Ya da Okulda neler yapacaksınız ?, Neler üreteceksiniz? En çok ne senin ilgini çekti? Gibi, daha çok karşılıklı farkındalık kazandıracak sorular sormak önemli.

  • Beraber film izlemek!

Film izlemeyi pek çoğumuz severiz. 21. Yüzyılın minik bireylerinin de seveceğini düşünüyoruz. Çocuğunuz için uygun filmleri beraber izleyerek sohbet edebilirsiniz. ‘Sence bu filmin sonunda başka ne olabilirdi?, ‘Sence şu karakter ne yapsa daha iyi olurdu?’ ‘Bu çocuk üzülmüş müdür/mutlu olmuş mudur vs.’ gibi, duygu farkındalığını artıran, hayal gücünü destekleyen sorular sorarak sohbet edebilirsiniz. İzlediğiniz o filmlerden çocuğunuzun çıkardığı yeni senaryolara hayretler edeceksiniz. Hayal gücünü kuvvetlendirmesinin yanında, çocuğunuzun dünyayı nasıl algıladığına dair pek çok ipucunu, bu sohbetlerde elde edebilirsiniz. Çocuğunuz ile izleyebileceğiniz, bizim beğendiğimiz filmleri derlediğimiz yazılarımızı ‘filmler’ başlığı altında bulabilirsiniz.

  • Beraber yeni şeyler üretmek!

Çocuğunuzla geçirdiğiniz keyifli dakikaların sonunda, ikinizin de emeği olan yeni bir ürünün oluşması, ikinizin de asla unutamayacağı bir deneyim olacaktır. İyi de az vakitte ne üreteceğiz, ne malzeme bulacağız sorularını duyar gibiyiz ancak birlikte çok kapsamlı, çok maliyetli bir şeyler üretmenize gerek yok. Bir Pazar günü keyifle dinlenirken boş bir kağıda yaptığınız uçak, bu uçakla kurduğunuz filonuz ile uzayda çok farklı yerle keşfedebilirsiniz 🙂

Gözde Akoğlu

*Aile rutinleri yazımızın ilk kısmını bitirirken bu videoyu izlemenizi öneririz 🙂

 

İlk Okuma Kitapları

Merhabalar, yeni bir yazı ile karşınızdayız. Malum bir dönem daha sona erdi ve yarıyıl tatili başladı. Öncelikle herkese eğlenceli bir tatil dilerken, yeni okumaya başlamış miniklerimiz için bu tatili değerlendirebilecekleri ‘ilk okuma’ kitapları hazırladık. Keyifli okumalar !

İlk kitabımız Madeline Finn ile Kütüphane Köpeği. Lisa Papp’ın hem illüstratörlüğünü hem de yazarlığını yaptığı kitap aslında bir dostluk hikayesi. Kitabın Türkiye’deki yayınevi Hep Kitap. Kütüphanede geçen bu sıcak hikayenin, okumaya yeni başlayan minik dostlarımızın okuma hevesini daha da artıracağına inanıyoruz  🙂

Kitap, hikayesinin yanında görselleri ile de çokça etkileyici. kitabın anlatıldığı bir Youtube videosu da mevcut ;

 

 

 

 

 

Tübitak Yayınevi’nin İlk Okuma Kitaplığı Serisi minik kitap severler için önerebileceğimiz diğer kitapları kapsıyor. Seri, farklı hayvanları ya da bilim dünyasındaki farklı konuları kısaca ve ana hatlarıyla anlatıyor. Kitapların kalınlığı ve yazı büyüklüğü, okumaya yeni başlayanlar için gayet uygun. Herkes için faydalı ve ufuk açıcı temel bilgileri içeren bu seriyi okuyan herkesin çok keyif alacağını düşünüyoruz. Keyifli okumalar !